Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Η γλώσσα μας



Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις, από τις οποίες 41.615 είναι από την Ελληνική γλώσσα. (Βιβλίο Γκίνες.)


Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της, είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)


Η Ελληνική και η Κινέζικη, είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.....στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.  (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο. Μόνο η ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από τον θάνατο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνο αυτή  διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιος είναι ο σωστός τρόπος γραφής, ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι», όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος
είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω», που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της, μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορικής πορείας, της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να
κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.

Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο, ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς, κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.
 

 Όπως  έλεγε και ο Αντισθένης, ''Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις''. Για παράδειγμα ο ΄΄άρχων΄΄ είναι αυτός που έχει δική του γη, (άρα=γη + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.

Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. 

Ο αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

 Ο «φθόνος», ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω», που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο
φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που
είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. 

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά. Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πας όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή, όταν βλέπουμε ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα,  η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.
 

Η  Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. 

 Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα,statua.  από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι,  επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο
γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.
 

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα, ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή, δεν είναι τυχαία, αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.

Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα στους Λατίνους  χάρη στην μουσικότητά της.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν
ώς αηδόνες».


Ο Ρωμαίος Οράτιος είχε γράψει :''Η Ελληνική φυλή, γεννήθηκε ευνοημένη με μια γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα.''
Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.


 

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Βραβεία και ...άλλα


Η Αργώ της Ρένας εκτός από δικό της καλοκαιρινό δώρο, έγινε και βραβείο και μπαίνει στα εναπομείναντα ανοικτά μπλογκοσπιτάκια.
Σε μένα έφτασε από την katrina



Ένα  άλλο βραβείο ήρθε από την φίλη helengr 
Σας ευχαριστώ και τις δύο.




Με την σειρά μου τα χαρίζω στις εναπομείνασσες ''εντός των τειχών'' γειτόνισσες, για να τους προσφέρω μια νοερή ανάσα δροσιάς.


Δείτε τι γίνεται όταν ο άνθρωπος έχει ανεπτυγμένη την αίσθηση του .... χιούμορ.


Από την βιτρίνα μαγαζιού που πουλάει τσάντες

Δείτε τι γίνεται όταν ο άνθρωπος έχει ανεπτυγμένη την αίσθηση  .......  της καλαισθησίας.


Έξω από φαρμακείο... για τα νερά του αιρκονντίσιον


Κουράγιο για την εβδομάδα που έρχεται.

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Ζέστη... ζέστη....ζέστη

Ζέστη....ζέστη ...ζέστη
Σε αποσυντονίζει.....
Και να έχεις όρεξη, πως να δουλέψεις;
Με ανεμιστήρα;



 Ένα σκάλισμα στην αποθήκη ....... αναγκαίο......κακό....
ευκαιρία για να πετάξω και κάτι άχρηστο.....όλοι, όλο και κάτι μαζεύουμε.....



¨Ενα βάζο από νες καφέ , που όμως κλείνει αεροστεγώς -  ίσως γι αυτό το είχα κρατήσει - και δυο τσίγκινα κυπελλάκια....
Είπα, να τα πετάξω;   ...είπα,  τα φτιάξω; ....
είπα, ας τα φτιάξω και τα πετάω μετά...........



Το γκέσο δεν έπιανε......η  κόλλα ήταν πηχτή ..... δεν έστρωνε.... φαινόντουσαν οι πινελιές... το ριζόχαρτο κόντεψε να σκιστεί.


                          

Έφταιγε η πανσέληνος;.....
Έφταιγε η ζέστη;.......
Έφταιγε η κακή μου διάθεση; .......
Ή μήπως όλα μαζί;.......



Ας είναι ....που θα πάει ;
Ένας;..... ένας και κάτι.........μήνας , δεν μπορεί, θα περάσει δεν θα περάσει;.........


Υ.Γ  Κάθε καλοκαίρι,  από τότε που μας έμαθε και μας επισκέπτεται ο καύσωνας, μου έρχεται στο μυαλό ένα αμερικάνικο σήριαλ και το τραγούδι των τίτλων του,  όταν η ελληνική τηλεόραση ήταν ακόμη στα σπάργανα. Λεγόταν μακρύ καυτό καλοκαίρι. Ήταν βασισμένο στην ταινία με τον ομώνυμο τίτλο και με πρωταγωνιστές   τους  Paul Newman, Joanne Woodward .
Ακούστε το τραγούδι ...... σας μεταφέρει στον Νότο της Αμερικής.......σε .... άλλες εποχές .....


Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Λικέρ καρυδάκι

Σήμερα θα σας κεράσω λικέρ καρύδι.
Θα μου πείτε ότι τα λικέρ είναι για τον χειμώνα.
Κι όμως, αν στο ποτήρι που το σερβίρουμε προσθέσουμε ένα παγάκι, το λικέρ πίνεται ευχάριστα και το καλοκαίρι.
Αυτό ισχύει για όλα τα λικέρ.
Τα καρυδάκια που χρησιμοποιούμε για να φτιάξουμε το λικέρ, είναι φρέσκα και τα κόβουμε πριν αρχίσει να σκληραίνει το τσόφλι τους

          Υλικά

           5 καρυδάκια φρέσκα
           1 λίτρο ούζο
           1 κιλό ζάχαρη
           1 ποτήρι του νερού κονιάκ
           γαρίφαλα
  



                  Καρφώνουμε από 4-5 γαρίφαλα σε κάθε καρυδάκι. 
Σε γυάλα που κλείνει , αδειάζουμε το ούζο, ρίχνουμε τα καρυδάκια και αφήνουμε για 4-5 ημέρες την γυάλα στον ήλιο. 
 



Προσθέτουμε την ζάχαρη και αφήνουμε το βάζο πάλι στον ήλιο, ανακατεύοντας που και που έως ότου λιώσει τελείως η ζάχαρη.
Τότε προσθέτουμε το κονιάκ, σουρώνουμε και σε 10 ημέρες το ποτό είναι έτοιμο.
 
Το καρυδάκι πριν και μετά το βάπτισμά του στο ούζο.


Πετάχτηκα μια βόλτα στην Ζάκυνθο και μέχρι να γυρίσω.......... το λικέρ ήταν έτοιμο. 





  Στην υγειά μας 





 

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Σουμάδα ή........Ορτζάδα

Η σουμάδα,  είναι ένα λευκό αναψυκτικό ποτό, που προέρχεται από γαλάκτωμα αμυγδάλου.
Θεωρείται λόγω χρώματος, γαμήλιο ποτό και για τούτο προσφέρεται κυρίως σε γάμους, εξ' ου και η ευχή: "και στις σουμάδες σου!" που είναι ανάλογη με την ευχή "και στα δικά σου!".
Στη Λευκάδα, όπου ονομάζεται σομάδα, φτιάχνεται με πικραμύγδαλα και έχει το μοναδικό τους άρωμα.  
Στην Κρήτη, στη Χίο και στη Λέσβο φτιάχνεται με γλυκά αμύγδαλα και σε μερικές περιπτώσεις την αρωματίζουν με ανθόνερο, ενώ όταν τη διαλύουν με νερό για να τη σερβίρουν, πασπαλίζουν την επιφάνεια με κανέλα.
Εκτός από τον ρόλο της σουμάδας ως κέρασμα σε χαρές, υπήρξε και δημοφιλές αναψυκτικό σε καφενεία και ζαχαροπλαστεία, κυρίως όμως για τα γυναικόπαιδα. Υπήρξαν βλέπετε εποχές όπου οι άντρες δεν έπρεπε να δείχνουν προτίμηση σε γλυκά εν γένει.

200 γρ. αμύγδαλα ή πικραμύγδαλα
500 γρ. ζάχαρη
800 γρ. νερό
Αν χρησιμοποιήσουμε αμύγδαλα θα χρειαστούμε και μερικές σταγόνες από εσάνς πικραμύγδαλου.

Ζεματάμε τα αμύγδαλα ή τα πικραμύγδαλα. Τα στραγγίζουμε και τα ξεφλουδίζουμε. Τα βάζουμε στο μπλέντερ και τα πολτοποιούμε, μέχρι να γίνουν μια συμπαγής πάστα.
Αδειάζουμε την πάστα σε ένα μπολ, προσθέτουμε 200 γρ. από το μετρημένο νερό και ανακατεύουμε.
Σε σουρωτήρι βάζουμε 2-3 τούλια με τις άκρες τους να προεξέχουν αρκετά.
Σουρώνουμε, στύβοντας την πάστα με τα τούλια να βγάλει τους χυμούς της.
Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία με το υπόλοιπο νερό.
Το γαλακτώδες υγρό που έχουμε μαζέψει από το στύψιμο της πάστας, το βάζουμε σε κατσαρόλα μαζί με την ζάχαρη.
Βράζουμε μέχρι να δέσει το σιρόπι, προσέχοντας μην μας φουσκώσει και χυθεί. Επίσης ξαφρίζουμε όσο βγάζει αφρό και ανακατεύουμε ανά διαστήματα.
Όταν κρυώσει, γεμίζουμε μπουκάλια και διατηρούμε την σουμάδα στο ψυγείο.
Σερβίρουμε βάζοντας σε ποτήρι, ένα μέρος σουμάδα και απογεμίζουμε με παγωμένο νερό

 Tips
Αν θέλουμε προσθέτουμε πάγο.
Επίσης μπορούμε να βάλουμε ένα μέρος σουμάδα και να απογεμίσουμε με ανθρακούχο νερό.



Στην υγειά σας.




Η συνταγή είναι του Παρλιάρου, από το περιοδικό ΄΄ γλυκιές αλχημείες ΄΄