Πάνας

Σ' ένα υπέροχο μέρος της Αρκαδίας, στο όρος Λύκαιον, έβοσκε τα πρόβατα ενός θνητού ο φτερωτός θεός Ερμής. Ανάμεσα στις ομορφιές της φύσης διέκρινε την ομορφιά της Νύμφης Δρυόπης και την ερωτεύτηκε. Κατάφερε να την κάνει δική του και σύντομα η Νύμφη γέννησε τον καρπό του έρωτά τους. 

Το παιδί που γέννησε είχε αποκρουστική όψη: τα πόδια του ήταν πόδια τράγου, το πρόσωπό του καλυπτόταν από πυκνή γενειάδα, τ' αυτιά του ήταν μυτερά και είχε δυο κέρατα στο κεφάλι ανάμεσα στ' ανακατεμένα μαλλιά του. Τρομαγμένη η Δρυόπη τράπηκε σε φυγή εγκαταλείποντας το γιο της. 
Ο Ερμής που τον λυπήθηκε, τον πήρε στην αγκαλιά του και τον έφερε στην κατοικία των θεών, στον Όλυμπο. Όλοι οι θεοί μόλις τον είδαν άρχισαν να γελούν γοητευμένοι από τη μορφή του και περισσότερο απ' όλους ο θεός του κεφιού, ο Διόνυσος, που με χαρά δέχτηκε να έρθει στη συντροφιά του. Κι επειδή είχαν ευχαριστηθεί οι πάντες όταν τον είδαν, τον ονόμασε Παν.

Ο Πάνας τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στη φύση. Τριγυρνούσε ανάμεσα στα βράχια, στα βουνά και στα ρυάκια σκορπώντας στην πλάση τις μελωδίες του σουραυλιού του. Αυτός πρώτος είχε φτιάξει τη σύριγγα, δηλαδή το σουραύλι.

Μια ιστορία λέει ότι το έφτιαξε μετά την αποτυχημένη προσπάθειά του να κατακτήσει την όμορφη Νύμφη Σύριγγα. Καθώς την καταδίωκε κι εκείνη προσπαθούσε να του ξεφύγει βρέθηκε μπροστά στον ποταμό Λάδωνα. Η Σύριγγα ικέτευσε το θεό ποταμό να τη γλιτώσει κι εκείνος τη λυπήθηκε· τη στιγμή που ο Πάνας άπλωνε τα χέρια του να την πιάσει, βρέθηκε να κρατά, αντί την ωραία Νύμφη, ένα καλάμι.

Απογοητευμένος ο δύστυχος Πάνας στεκόταν δίπλα στην όχθη του ποταμού κρατώντας το καλάμι· τότε άκουσε τον ήχο του αέρα που περνά μέσα απ' αυτό. Έκοψε κι άλλα καλάμια σε διαφορετικό μήκος, τα ένωσε κλιμακωτά με κερί κι έτσι έφτιαξε τη σύριγγα.
  

Ο Πάνας ήταν πολύ καλός μουσικός· μάγευε με τις μελωδίες του τα ζώα, τα πουλιά, τις Νύμφες του δάσους. Τα τραγούδια του έδιναν ρυθμό στα βήματα κάθε χορευτή. Κάθε στιγμή ήταν έτοιμος για χορό και για γλέντι, είτε με τις Νύμφες είτε με τη συντροφιά του Διόνυσου.

Πάντα στο ένα χέρι του κρατούσε τη σύριγγα, που γι' αυτό λέγεται "αυλός του Πανός" και στο άλλο συνήθως μια γκλίτσα. 

Έχοντας μια πολύ ερωτική φύση  ο Πάνας προσπάθησε να κατακτήσει και άλλες Νύμφες.

Μάταια όμως. Ούτε η Νύμφη Ηχώ, που με τη μελωδική φωνή της τον σαγήνεψε, δε θέλησε να ενωθεί με τον τραγοπόδαρο θεό. Για να την εκδικηθεί έβαλε τους προστατευόμενούς του, τους τσομπάνηδες, να επιτεθούν στην άτυχη Νύμφη.

Μόνο η Νύμφη Πίτη δέχτηκε να μείνει μαζί του. Θυμωμένος όμως ο αντίζηλός του, ο Βορέας, την γκρέμισε από ένα βράχο. Η Γη τη λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε πεύκο. Έτσι, δυστυχώς, κι αυτός ο έρωτάς του έμεινε ανεκπλήρωτος. 
Χαρακτηριστικός  σχετικά με το πρόσωπό του, είναι και ο θρύλος ότι στη Μάχη του Μαραθώνα βοήθησε τους Έλληνες εναντίον των Περσών με δυνατές και τρομακτικές φωνές επαναλαμβάνοντας ρυθμικά το όνομά του “παν – παν – παν…” με συνέπεια οι Πέρσες, ακούγοντάς τον, να καταλήφθούν από πανικό (λέξη που προέρχεται από το όνομα Παν) και να υποχωρήσουν.

H άμιλλα του Πάνα με τον Απόλλωνα στη μουσική ήταν παροιμιώδης. Ο Πάνας που καμάρωνε για τη μουσική που έβγαξε με την φλογέρα του, κάποτε κάλεσε τον ίδιο το θεό Απόλλωνα να παραβγεί μαζί του. Ο Απόλλωνας ήρθε ντυμένος με πορφυρό μανδύα, με τη χρυσή του λύρα στο χέρι και δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι. Πρώτος άρχισε να παίζει ο Πάνας. Οι απλές και γλυκές μελωδίες από την τσομπάνικη φλογέρα του αντιλαλούσαν στις γύρω βουνοπλαγιές. Μόλις τελείωσε το τραγούδι του ο Πάνας και έσβησε και ο τελευταίος απόηχος από τη μουσική του, ο Απόλλωνας άγγιξε τις χρυσές χορδές της λύρας του. Τότε οι εξαίσιοι ήχοι μιας θεικής μουσικής και μιας ουράνιας μελωδίας ξεχύθηκαν και όλοι εκεί τριγύρω μαγεμένοι άκουγαν το τραγούδι. Μόλις έσβησαν και οι τελευταίοι ήχοι της λύρας, όλοι δοξάσανε τον τρανό λυράρη θεό. Ο Πάνας νικημένος από τον Απόλλωνα, χώθηκε λυπημένος ακόμα πιο βαθιά μέσα στα λαγγάδια. Εκεί συχνά αντηχούνε οι τρυφεροί και θλιμμένοι ήχοι της φλογέρας του που τους αγροικούν με αγάπη οι νεαρές Νύμφες. 

decoupage με ριζόχαρτο σε πέτρα (όχι μάρμαρο) με κοκκινωπές αποχρώσεις.

Belone belone

 

http://www.ert-archives.gr/V3/public/page-assetview.aspx?tid=7591&tsz=0

Το ψάρι ζαργάνα είναι πεντανόστιμο  με κατάλευκο κρέας  και σχετικά λίγα κόκαλα.  Διαθέτει ένα κεντρικό κόκαλο, αυτό της σπονδυλικής στήλης, που μάλιστα έχει χρώμα πράσινο.

Η επιστημονική της ονομασία είναι belone belone και στα ελληνικά,  «Βελόνη η οξεία».

Η ζαργάνα είναι σίγουρα ένα απ' τα πιο παράξενα ψάρια που πιάνονται με την πετονιά . 

Πλένουμε τις ζαργάνες

Αναγνωρίζεται ανάμεσα στα άλλα είδη, από το εξαιρετικά επίμηκες σώμα της,  που μπορεί να φτάσει το μήκος των 70 με 80 εκατοστών,  το κοιλιακό και ραχιαίο πτερύγιο  που είναι πολύ πίσω τοποθετημένα,  το ασημί χρώμα της, και προπάντων απ' το μακρύ και λεπτό «ράμφος» της . Είναι ένας ξιφίας σε μικρογραφία.

  Το βάρος της συνήθως είναι 120 έως 150 γραμμάρια, ενώ σπάνια φθάνει το ενάμισι κιλό. Της αρέσει να κινείται συνεχώς, κινείται με μεγάλη ευκινησία και προσοχή ,   πάντα όμως στον αφρό και κοντά στην παραλία. Όταν κινείται μπορούμε και την ξεχωρίζουμε, όταν μένει όμως ακίνητη είναι σαν αόρατη.

Κόβουμε το κεφάλι, βγάζουμε τα εντόσθια, κόβουμε στην μέση 

τις ζαργάνες, ξεπλένουμε και στραγγίζουμε.

Αυτή η ιδιαιτερότητα της οφείλεται σε φυσικό χάρισμα, ώστε να κρύβεται από τους εχθρούς της. Την ημέρα γυαλίζει και τη νύχτα φωσφορίζει. Είναι αρπακτικό ψάρι, με τα δόντια της - που βρίσκονται στο ρύγχος- πιάνει και συγκρατεί τα μικρά ψάρια, τα σκοτώνει και τα καταπίνει. Εμφανίζεται από τον Ιούνιο, για να γεννήσει τα αυγά της, αλλά η κοπαδιαστή εμφάνιση αυτού του ψαριού είναι τον Σεπτέμβριο με Οκτώβριο.

 

Αλευρώνουμε.....

Ζαργάνα επίσης ονομάζεται, μια μεσοόψιμη ποικιλία αναρριχώμενου φασολιού. Έχει λοβό άνευρο, πράσινου χρώματος, με σχήμα πεπλατυσμένο και  σπόρο βυσσινί χρώματος.

......και τηγανίζουμε.

 Μαντάμ Σουσού σε λέγανε
αυτοί που δεν σε ξέρανε
μα εγώ που σ αγαπώ μωρέ ζαργάνα
σε φώναζα στον έρωτα Σουζάνα........

Είναι η πρώτη στροφή από ένα τραγούδι , σε στίχους Μαριανίνα Κριεζή , μουσική Διονύση Τσακνή και πρώτη εκτέλεση Κώστας Μακεδόνας.

Αν θέλουμε φτιάχνουμε σάλτσα με φρέσκια τομάτα, σκόρδο, λάδι, αλάτι , πιπέρι.....

     Δείτε τώρα, τι εξήγηση  δίνει ένα λεξικό για την λέξη  ζαργάνα.

 1. Είναι κυρίως συνώνυμο του νόστιμη, ευλύγιστη, λόγω του ότι το συγκεκριμένο ψάρι έχει αυτά τα χαρακτηριστικά.

2. Όρος που αρχικά   παραπέμπει στο γνωστό ψάρι-αντίγραφο ξιφία (σε μινιατούρα) -ο οποίος όμως συνυποδηλωτικά χρησιμοποιείται για την εκδήλωση του ανδρικού θαυμασμού στο γυναικείο φύλο. Έχει λαϊκή προέλευση και είναι συνώνυμο του «μανίτσα». -Άννα μου, ζαργάνα μου, θέλεις να σε πάω στου Φλόκα για παγωτάκι;;;

Τέλος και στο λεξικό του ελληνικού ρεμπέτικου τραγουδιού, υπάρχει μια παρόμοια εξήγηση  της λέξης ζαργάνα , δηλώνει γυναίκα λεπτή και ευκίνητη.

...και περιχύνουμε τις ζαργάνες, ή, τις τρώμε σκέτες με λεμόνι.

Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται  στην γνωστή  διαδικτυακή..... βασιλική ζαργάνα.
Α, ναι  ξέχασα να σας πω , πως υπάρχει και η βασιλική ζαργάνα , που μπορεί να φτάσει τα 2 μέτρα μήκος.
Και για να μην  υπάρξουν  απορίες , λόγια και τυχόν παρεξηγήσεις , η αφιέρωση γίνεται με την άδεια του Παναγιωτάκη.

Δίσκου..... συνέχεια. Εσείς το ζητήσατε.

                                                              Για τους/τις Ελληνόφωνες   


Ο Σεπτέμβριος, ή Σεπτέμβρης,  είναι ο ένατος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και πρώτος μήνας του Φθινοπώρου. Περιλαμβάνει 30 ημέρες. Ήταν ο 7ος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου - September στα λατινικά- εξ ου και η ονομασία του. Στη Βυζαντινή περίοδο ο Σεπτέμβριος ήταν ο πρώτος μήνας του επίσημου ημερολογιακού έτους, όπου η 1η Σεπτεμβρίου ήταν η αρχή της Ινδίκτου, οπότε και αρχίζει το εκκλησιαστικό έτος που ακολουθεί μέχρι σήμερα η ορθόδοξη εκκλησία.

Τις Ινδικτιώνες τις καθιέρωσαν οι Άγιοι Πατέρες -επηρεασμένοι από τους Ρωμαίους- για φορολογικούς κυρίως σκοπούς. Σας θυμίζει κάτι; Λέγεται επίσης Τρυγητής - για τον τρύγο -  Σταυριάς  για την εορτή του Σταυρού στις 14 - και Σποριάς - αρχίζει η σπορά-.

 Η ανάρτηση αυτή - μια ανάρτηση long play - είναι αφιερωμένη σε σας.
Τις φίλες, τις γειτόνισσες. Τις γειτόνισσες και φίλες.

Έφτιαξα δυο δίσκους φωτογραφίζοντας τα στάδια κατασκευής. Πιστεύω να μην μου ξέφυγε κάτι.
Τον έναν προσπάθησα να τον φτιάξω στα χρώματα του δίσκου της προηγούμενης ανάρτησης.
Είναι για τις ρομαντικές ...ψυχές.
Τον άλλον τον έκανα για τις ... νοικοκυρές.

Ήταν δυο δίσκοι , διαφορετικών μεγεθών.
Υπήρχε και ένας τρίτος , πιο μικρός που το έσκασε , σαν μικρός και ατακτούλης που ήταν.
Είχαν ένα χρώμα γκρι απαλό πολύ αραιά περασμένο, ίσα - ίσα που κάλυπτε τα νερά του ξύλου.

Τους έτριψα με γυαλόχαρτο να φύγουν οι αγριάδες του ξύλου.

Τους στοκάρισα σε κάποια σημεία και ειδικά στις γωνίες,  που υπήρχαν τρυπίτσες από τα καρφάκια -χωρίς κεφάλι - που είχαν χρησιμοποιήσει για να τους συναρμολογήσουν και στερεώσουν.

Έτριψα τα στοκαρισμένα σημεία με γυαλόχαρτο.

Μετά τους πέρασα με ένα βρεγμένο και καλά στυμμένο πανί , για να φύγει η σκόνη από το τρίψιμο.

Είχα χρώμα μοβ  πλαστικό , που είχε περισσέψει από το βάψιμο κάποιου δωματίου. Του πρόσθεσα λίγο κόκκινο.

Του πρόσθεσα και λίγο μαύρο, γιατί δεν μου άρεσε η συγκεκριμένη απόχρωση.

Έβαψα λοιπόν τον ένα μοβ........

....... και τον άλλον πράσινο.

 Όταν στέγνωσε το χρώμα, τους άλειψα με κερί.

 Στο μοβ χρώμα που περίσσεψε ,  πρόσθεσα άσπρο και έβαψα τον μοβ δίσκο- πάνω από το κερί-  και στο πράσινο χρώμα που περίσσεψε, πρόσθεσα άσπρο και έβαψα τον πράσινο δίσκο.

Αφού στέγνωσε καλά και αυτό το χρώμα , έτριψα με γυαλόχαρτο κάποια σημεία των δίσκων, όπου ήθελα να φανεί το πρώτο χρώμα - ιδιαίτερα τις ακμές - τους τίναξα και τους καθάρισα με στεγνό πινέλο, για να φύγουν και τα τελευταία υπολείμματα από το τρίψιμο.

Κόλλησα μοτίφ από ριζόχαρτο και κομμάτια από  napkin.....

Πρόσθεσα πατίνα και μετά από δυο μέρες - για να στεγνώσει καλά η πατίνα- πέρασα τέσσερα χέρια βερνίκι.
Ουφ, κουράστηκα αλλά πιστεύω ότι άξιζε και ο κόπος και το αποτέλεσμα.
Καλό μήνα.

                                                              Για τους λάτρεις του Peppino

Savoir vivre.......και δίσκος.

Κοιτώντας την προηγούμενή μου ανάρτηση επισήμανα μια μεγάλη παράλειψη.

 Μπορεί σαν ...... καλή νοικοκυρά να σας  κέρασα το λικέρ , το φτιαγμένο από τα χεράκια μου ,
αλλά σαν οικοδέσποινα δεν σας περιποιήθηκα  όπως έπρεπε.

 Αν από μια μεριά,  με έβλεπε ο Ζαμπούνης θα ωρυόταν.
-Καλά κορίτσι μου, η μαμά σου δεν σου έμαθε ότι όταν προσφέρεις , έστω και ένα ποτήρι νερό, πρέπει να το βάζεις στον δίσκο και όχι να το δίνεις στο χέρι;

Ατόπημα μέγα!!!
Σας κέρασα το λικέρ τσέρρυ χωρίς να το βάλω σε δίσκο.
Δυστυχώς δεν τήρησα τους κανόνες του savoir vivre . Τι αγένεια!
Που να κρυφτώ;

Σήμερα λοιπόν, είπα να  επανορθώσω.
Σας παρουσιάζω τον δίσκο που μέσα του έπρεπε να υπήρχε το ποτήρι με το λικέρ.
Ο δίσκος είναι μόνος του.
Ποτήρι  δεν υπάρχει , ούτε λικέρ .
Το ήπια όλο.
Μην φανταστείτε ότι είχε μείνει πολύ, λίγο είχε, αλλά το ήπια.
Δεύτερη αγενής πράξη εκ μέρους μου.

Ξύλινος δίσκος με παλαίωση και decoupage με ριζόχαρτο.

Οι λεπτομέρειες  κάνουν τη διαφορά.

Έτσι δεν λένε;

Για να σας αποζημιώσω αλλά και για να σας προλάβω να μην κάνετε και εσείς λάθη σαν και το δικό μου , θα σας πω τι να κάνετε, ή , τι να μην κάνετε αν σας καλέσουν για φαγητό.

1. Δεν αλατοπιπερώνουμε το φαγητό με βίαια ανεβοκατεβάσματα της αλατιέρας-πιπεριέρας, που
    πιθανώς να βρουν κατευθείαν στο μάτι τον διπλανό μας.
    Αν η οικοδέσποινα δεν έχει προνοήσει για το ειδικό κουταλάκι -που καθόλου δεν την τιμά κάτι
    τέτοιο- βάζουμε μια μικρή ποσότητα στην άκρη του μαχαιριού μας.
2. Το πιατάκι αριστερά από το σερβίτσιο προορίζεται για το ψωμί. Το πιατάκι στα δεξιά, για τη
     σαλάτα. 

3. Η σούπα τρώγεται είτε φέρνοντας στο στόμα τη μύτη του κουταλιού είτε ρουφώντας  αθόρυβα,
    από το πλαϊνό χείλος του. Ποτέ δεν ανασηκώνουμε το πιάτο για τις τελευταίες κουταλιές.
   Αυτές πάνε υπέρ πίστεως.
4. Τα σπαγγέτι τυλίγονται προσεχτικά και σε μικρές ποσότητες κυκλικά στην άκρη του πιρουνιού.
    Η  χρήση του κουταλιού θεωρείται ύψιστη βλαχιά.
5. Oι πατάτες κόβονται με το πιρούνι, όχι το μαχαίρι.
6. Όταν κόβουμε το κρέας δεν ανεβοκατεβάζουμε τους αγκώνες σαν πληγωμένοι πιγκουίνοι.
7. Το ψωμί δεν κόβεται ποτέ με μαχαίρι, αλλά σε μικρές μπουκίτσες με την άκρη των δαχτύλων.
8. Η σαλάτα δεν τρώγεται ποτέ με μαχαίρι.
9. Σ' ένα επίσημο γεύμα, η σάλτσα προορισμό έχει να μένει στο πιάτο.
    Oι... βούτες επιτρέπονται μόνο σε πολύ φιλικά τραπέζια και, βεβαίως, πάντα με το πιρουνάκι.

 Τα κρασιά

 Τα συνηθισμένα κρασιά σερβίρονται σε καράφες που μπαίνουν στο τραπέζι μόνο στα οικογενειακά και στα ανεπίσημα γεύματα. Στα επίσημα δείπνα το κρασί σερβίρεται ναι μεν πάντα σε κρυστάλλινες καράφες, αλλά ποτέ πάνω στο τραπέζι. Τις αφήνουμε σε ένα βοηθητικό διπλανό τραπεζάκι είτε πάνω στο μπουφέ. O οικοδεσπότης φροντίζει για το απεριτίφ και να είναι πάντα γεμάτα τα ποτήρια των καλεσμένων του. Όταν σερβίρεται το κρασί από το σερβιτόρο, εκείνος πρέπει να σκύψει διακριτικά στα δεξιά του καλεσμένου και να του ανακοινώσει την ετικέτα και τη χρονιά του κρασιού.
Aπό ένα τραπέζι δεν σηκωνόμαστε ποτέ στα πρόθυρα του αιθυλικού σοκ. Επίσης, όταν δεν θέλουμε άλλο από το κρασί που μας προτείνουν, δεν πέφτουμε και με τις δυο μας παλάμες πάνω από το χείλος του ποτηριού. Ένα απλό «όχι, ευχαριστώ» είναι αρκετό.

Το καφεδάκι της χώνεψης

O καφές σερβίρεται πάντα στο σαλόνι. Tο σερβίρισμα το αναλαμβάνει η ίδια η οικοδέσποινα και δεν αφήνει τη Φιλιππινέζα. Πρώτα προσφέρεται η ζάχαρη και μετά ο καφές. Αν οι καλεσμένοι έχουν φέρει γλυκά ή σοκολατάκια, η κυρία οφείλει να τα προσφέρει στους καλεσμένους. Στη συνέχεια ο κύριος οικοδεσπότης θα προσφέρει τα κονιάκ και τα λικέρ. Αυτή είναι η καλύτερη στιγμή για να ανάψουν και τα πούρα.
 
Καλό Σαββατοκύριακο .

Αυτό το ξέρετε;....... Cherry

Κάποτε, γύρω στα 1900, κάπου, σε κάποιο χωριό της Ελλάδας και συγκεκριμένα σε ένα καφενείο κάποιου χωριού , ένας βουλευτής κάποιου κόμματος, κάνοντας περιοδεία - μάλλον θα πλησίαζαν εκλογές, γιατί ανέκαθεν , μόνο τότε οι βουλευτές θυμούνται τον λαό ( κακιούλες ) - συναντά έναν ψηφοφόρο του. Περιχαρής ο ψηφοφόρος για την επίσκεψη του βουλευτή , γιατί ήθελε ένα ρουσφέτι - άλλωστε , ένα πάρε δώσε , για να μην πω μόνο πάρε, πάντα είναι χρήσιμο - λέει στον καφετζή να κεράσει τον βουλευτή, ένα γλυκό του κουταλιού βύσσινο.
Μέχρι να έρθει ο καφετζής με την παραγγελία , ο ψηφοφόρος αναλύει στον βουλευτή το ρουσφέτι που θέλει να του κάνει και αυτός αρνείται. Μάλιστα , καλά διαβάσατε, αρ νεί ται . Σκληρό καρύδι ο βουλευτής, αρνείται να εξυπηρετήσει τον ψηφοφόρο του.( Εδώ δεν σχολιάζω, το αφήνω στην κρίση σας.)
Αγανακτισμένος τότε ο ψηφοφόρος, που έβλεπε πως δε θα γινότανε τίποτα, φώναξε δυνατά στον καφετζή: «Να μένει το βύσσινο!».
Από τότε λοιπόν, έμεινε η φράση ''να μένει το βύσσινο'' , ή , να ( μου ) λείπει το βύσσινο , που τη λέει κάποιος όταν αρνείται πρόταση , ή , προσφορά που του έγινε, επειδή συνοδεύεται από υποχρεώσεις που δεν θέλει να αναλάβει , ή , επειδή τη βρίσκει ασύμφορη , ή , επικίνδυνη.
Και επειδή κάποια φίλη της αρέσει να με λέει συνήγορο του διαβόλου -και σε αυτήν την περίπτωση, συνήγορο του βουλευτή - διερωτώμαι , μήπως ο κακόμοιρος ο βουλευτής είχε όλη την καλή θέληση να εξυπηρετήσει τον ψηφοφόρο του , αλλά είδε ότι η περίπτωση έκρυβε κινδύνους - για τον ψηφοφόρο του - και θέλησε να τον προφυλάξει και αυτός - ο ψηφοφόρος - τον παρεξήγησε ;..... λέω μήπως.


Το βύσσινο , που συνήθως το χρησιμοποιούμε σε γλυκά έχει για ξαδελφάκι το κεράσι  . Cherry το κεράσι και  Wild cherry το βύσσινο. ( Είδατε πλούσιο λεξιλόγιο η αγγλική γλώσσα; )Ετυμολογείται από το βύσσινος δηλ. φτιαγμένος από βύσσο , Έτσι λέγονταν τα ενδύματα των βασιλιάδων που ήταν φτιαγμένα από εκλεκτό λινό· κι επειδή αυτά ήταν πορφυρά, η λέξη βύσσινος πήρε τη σημασία πορφυρός και μετά χρησιμοποιήθηκε και για το πορφυρό αυτό φρούτο.
Σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, το βύσσινο θεωρείται παραλλαγή του κερασιού.  Cherry το κεράσι και  Wild cherry το βύσσινο. ( Είδατε πλούσιο λεξιλόγιο η αγγλική γλώσσα; ) Η ελληνική λέξη έχει περάσει και στα τούρκικα, στις βαλκανικές γλώσσες –στα ρουμάνικα, visinata είναι η βυσσινάδα– αλλά και στις σλάβικες.

Όλος αυτός ο πρόλογος έγινε για να σας κεράσω λικέρ τσέρυ.
Κέρασμα καθυστερημένο - λόγω διακοπών - , κέρασμα για την γιορτή μου που πέρασε - άλλωστε η γιορτή κρατά 40 ημέρες, οπότε μέσα είμαι - , κέρασμα και ευχές για όλες όσες γιόρταζαν, Μαρίες , Δέσποινες , Παναγιώτες και δεν μπόρεσα να ευχηθώ έγκαιρα.

 

Σε γυάλα που κλείνει , βάζουμε ένα κιλό βύσσινα πλυμένα , στραγγισμένα , χωρίς κουκούτσια και κοτσάνια. Ρίχνουμε 1 κιλό ζάχαρη και αφήνουμε την γυάλα στον ήλιο έως ότου λιώσει η ζάχαρη.
Κάθε δυο τρεις μέρες ανακατεύουμε - γιατί η ζάχαρη πετρώνει - μέχρι να αφήσει το βύσσινο το ζουμί του και να '' βρέξει '' όλη την ζάχαρη.

Όταν δούμε ότι έχει λιώσει όλη η ζάχαρη, προσθέτουμε 1 λίτρο κονιάκ 5- 6 καρφάκια γαρύφαλλο και
8- 10 πικραμύγδαλα. Αφήνουμε την γυάλα σε μέρος σκιερό  και το λικέρ είναι έτοιμο για να το πιούμε , μετά από δυο μήνες.

Θα μου πείτε ,  τότε , γιατί μας είπες ότι θα μας κεράσεις, την στιγμή που το λικέρ θα είναι έτοιμο μετά από τόσο καιρό;
Δεν σας κορόιδεψα . Πάντα έχω φυλαγμένο λίγο από αυτό της περσινής χρονιάς . Για  φίλους - σαν και σας-  και για ειδικές περιστάσεις, σαν κι αυτή.
Να ξέρετε ότι το τσέρυ όσο μένει τόσο καλύτερο γίνεται. Όταν έρθει ο καιρός να ανοίξουμε την γυάλα δεν το σουρώνουμε, σαν τα άλλα λικέρ. Τραβάμε όσο θέλουμε και αφήνουμε τα βύσσινα μέσα στην γυάλα. Όταν πιούμε όλο το τσέρυ , τα βύσσινα δεν τα πετάμε . Αν έχουμε την υπομονή , τους βγάζουμε το κουκούτσι και τα χρησιμοποιούμε σε black forrest τούρτα , ή ,  αν δεν έχουμε υπομονή τα τρώμε όπως είναι. Είναι μεθυσμένα, πεντανόστιμα και φυσικά δεν ξεχνάμε να ........... φτύσουμε τα κουκούτσια.
Λίγο λικέρ στο ποτήρι, ένα παγάκι για δροσιά και ....στην υγειά μας.
Και του χρόνου να είμαστε καλά.

 Υ.Γ Για να μαζευόμαστε σιγά - σιγά.......  Για να αρχίσουμε να ξαναβρίσκουμε  τους ρυθμούς μας.