Δίδυμο ....Δίδυμα.....Διδυμότειχο.....

Δίδυμο , ονομάζουμε τον καθένα απ' τους δύο απογόνους , που παράγονται μετά από την ίδια κύηση.
Τα δίδυμα μπορεί να είναι είτε μονοζυγωτικά , είτε διζυγωτικά.
Διζυγωτικά δίδυμα  προκύπτουν , όταν δύο γονιμοποιημένα  ωάρια προσκολλούνται στα τοιχώματα της μήτρας ,  την ίδια περίπου χρονική στιγμή.
Μονοζυγωτικά δίδυμα προκύπτουν , όταν ένα ωάριο γονιμοποιείται σχηματίζοντας ένα ζυγωτό το οποίο στη συνέχεια διαιρείται σε δύο ξεχωριστά έμβρυα.

Τα διζυγωτικά είναι γνωστά κι ως διαφορετικά δίδυμα, ή ανόμοια δίδυμα .
Τα μονοζυγωτικά είναι γνωστά ως όμοια δίδυμα ή πανομοιότυπα δίδυμα. 

Οι Διόσκουροι , Κάστωρ και Πολυδεύκης , ήταν οι δίδυμοι γιοί του Δία και της Λήδας και αδελφοί της ωραίας Ελένης και της Κλυταιμνήστρας . Θεωρούντο από τους αρχαίους  Έλληνες, και ακόμα περισσότερο από τους Ρωμαίους, ως προστάτες των ναυτικών.

Τα Δίδυμα ,ήταν το σημαντικότερο  αρχαίο  μαντείο στην Ιωνία . Ήταν μαντείο αλλά και ιερό , αφιερωμένο στον Απόλλωνα  και βρισκόταν λίγο νοτιότερα της Μιλήτου.
Οι αρχαίοι συγγραφείς απέδιδαν την ονομασία Δίδυμα στην ύπαρξη ναών αφιερωμένων στα δίδυμα αδέρφια Απόλλων και Άρτεμις.

 Ένα γλυπτό από ψαμμίτη , ύψους ενάμιση μέτρου , που βρίσκεται στο Μουσείο του Καΐρου εδώ και σχεδόν έναν αιώνα ,εικάζεται ότι απεικονίζει τα δίδυμα παιδιά του διάσημου ζευγαριού , Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας, τον Αλέξανδρο Ήλιο και την Κλεοπάτρα Σελήνη.
Συγκεκριμένα αναπαριστά ένα αρσενικό και ένα θηλυκό παιδί, που φέρουν τα χαρακτηριστικά του ήλιου και της σελήνης, αντίστοιχα. Έχουν τα χέρια τους το ένα στους ώμους του άλλου, ενώ είναι ζωσμένα με ιερά φίδια.
 

Το Διδυμότειχο  είναι κωμόπολη της Δυτικής Θράκης , έδρα της ομώνυμης επαρχίας του νομού Έβρου.
Είναι παλιά βυζαντινή πόλη.
Το όνομά της το πήρε από τα διπλά τείχη της.

Τα Δίδυμα είναι χωριό του νομού Αργολίδας .  Βρίσκονται στα νότια του νομού, στην επαρχία Ερμιονίδας ,  12 χλμ. βόρεια από το Κρανίδι . Είναι χτισμένα σε υψόμετρο 140 μέτρων σε ένα μικρό λεκανοπέδιο στους πρόποδες του Δίδυμου όρους . 
 Σημαντικότερο αξιοθέατο των Διδύμων είναι κάποιοι γεωλογικοί σχηματισμοί σε σχήμα κρατήρα που αποκαλούνται δολίνες (σπήλαια) . Δημιουργήθηκαν από καθίζηση του εδάφους και εντυπωσιάζουν με το κυκλικό τους σχήμα και το μέγεθός τους. Στην μία από τις δύο σπηλιές υπάρχουν εκκλησάκια της βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου.
Στα Δίδυμα κατά την περίοδο της άνοιξης πραγματοποιείται η γιορτή της τουλίπας καθώς η περιοχή των Διδύμων είναι μία από τις λίγες περιοχές στην Ελλάδα που συναντάται αυτοφυής τουλίπα .

Την νύχτα της 27ης Αυγούστου του 2009 ο πλανήτης Άρης , αν και μακριά από την γη , ήταν τόσο λαμπερός και τόσο μεγάλος - σαν το φεγγάρι - που φαινόταν "δια γυμνού οφθαλμού" .
Σαν δίδυμο φεγγάρι .
Η επόμενη φορά που θα λάβει χώρα το γεγονός αυτό , είναι το έτος 2287!!!!

Και μετά τα δίδυμα.......
εγένοντο  και ..........τρίδυμα!!!



πηγή:wikipedia
        zougla.gr

Ένας ηλικιωμένος ........μπέμπης

 Μια  .... υπερπαραγωγή , σε δύο μέρη.



Σήμερα δεν έχει ανάρτηση για decoupage .
Ούτε πληροφορίες και γνώσεις από την Wikipedia .

Θα σας διηγηθώ μια ιστορία .
Αρχίζει στο παρελθόν, συνεχίζεται στο παρόν και έχει και  ..... μέλλον .

Όταν ήμουν περίπου 4-5 μηνών - κατά τα λεγόμενα της μαμάς μου -  ένας θείος της ναυτικός , ξεμπαρκάροντας , έφερε για δώρο στην μικρανεψιά του - δηλαδή εμένα -  μια κούκλα .
Ή καλύτερα έναν κούκλο , έναν μπέμπη .
Εγώ και ο μπέμπης  - τότε - είχαμε περίπου το ίδιο μέγεθος.
Με τα χρόνια ,  εγώ μεγάλωσα και ο μπέμπης , όπως ήταν φυσικό ,  έμεινε ίδιος.

Απ΄ ότι είδα  -  για χάρη σας, σκάλισα  παλιές φωτογραφίες  -  όλα τα χρόνια  , ήταν το μόνιμο ντεκόρ του χριστουγεννιάτικου δένδρου .

Μεγαλώνοντας εγώ , ο μπέμπης απέκτησε δικό του καροτσάκι , για να τον πηγαίνω βόλτα .

" Φώτο  Μάκης"
Σχεδόν πίσω από όλες τις φωτογραφίες , με καλλιτεχνικά γράμματα , υπάρχει η σφραγίδα του φωτογράφου .
Γιατί , ξέχασα να σας πω ότι  μέχρι κάποια ηλικία , είχα και τον προσωπικό μου φωτογράφο , που με ακολουθούσε κατά πόδας και παρακολουθούσε την ........ ανάπτυξή μου, όχι μόνο σε γιορτές και γενέθλια αλλά και στους περιπάτους μου.

Σε κάποιον λοιπόν από τους περιπάτους  συνοδεία του φωτογράφου , που δεν έχασε ευκαιρία , εξελίχθηκαν οι παρακάτω σκηνές.

Η βόλτα........

Η.....παρενόχληση

Η αντίδραση και το.....φονικό βλέμμα

Η μοιραία κίνηση.........

Οι τύψεις; .......οι ενοχές;

Ίσως όμως και να ήταν αυτός η αιτία  για την αντίδραση αυτή , επειδή με ακολουθούσε κατά πόδας και δεν με άφηνε να απολαύσω τον περίπατό μου .


Ο μπέμπης επέζησε.
Τα χρόνια πέρασαν , εγώ μεγάλωσα , ο μπέμπης πάντα ίδιος  , κάτι σαν τον Δάκη δηλαδή .
Τα χρόνια πέρασαν , εγώ μεγάλωσα , ο Δάκης πάντα ίδιος.
Τέτοιες μέρες ήταν , πριν χρόνια - που έτρεχα  να τον δω και να τον ακούσω - στην έκθεση λουλουδιών , στην Κηφισιά .
Μαθήτρια εγώ , στα πρώτα του βήματα εκείνος , " Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά '' το τραγούδι.
Κλείνω την παρένθεση .

Μεγάλωσα που λέτε , παντρεύτηκα , πήγα σε δικό μου σπίτι , έκανα παιδιά .
Όλα αυτά τα χρόνια αναμνήσεις από τον μπέμπη δεν έχω .
Είχε μείνει στο πατρικό σπίτι.
Ήξερα ότι  - με την πάροδο των χρόνων - είχε αποκτήσει κάποια ....τραύματα , αγνώστου αιτίας . 
Ευτυχώς που δεν πετάχτηκε στα πλαίσια κάποιας .....ανανέωσης .

Στις αρχές του χρόνου  , η φίλη Marie Anne  , στην συγκεκριμένη ανάρτηση (http://latelierdemarieanne.blogspot.com/2012/01/shall-we-play-dolls.html)  είχε δείξει μια κούκλα που όταν ήταν μωρό , της είχε φέρει από την Αμερική  , η αδελφή του πατέρα της.
Η Marie Anne λοιπόν , ήταν η αιτία  να ξαναθυμηθώ τον μπέμπη και να προσπαθήσω να  ..... αποκαταστήσω τις σχέσεις μας .

Είχε ένα σοβαρό τραύμα στο κεφάλι.......

Ένα σχετικά μικρό,  στο αριστερό του μάτι.......

Ζητείται επειγόντως νοσοκομείο και γιατρός.

Συνεχίζεται..........................

Καλό μήνα και από εμένα................

Η Μαία,  στην ελληνική μυθολογία, είναι μία από τις Πλειάδες, τις εφτά κόρες του Άτλαντα και της Πλειώνης ή Πληιόνης.
Οι Πλειάδες γεννήθηκαν στο όρος Κυλλήνη  της  Αρκαδίας, και πολλές φορές τις ονομάζουν και θεές του βουνού.

Η Μαία ήταν η μεγαλύτερη, ομορφότερη και περισσότερο συνεσταλμένη αδερφή.
Αναφέρεται άλλοτε ως Πλειάς και άλλοτε ως Ατλαντίς εκ των ονομάτων των γονιών της.
Ο Σιμωνίδης- ποιητής- την αναφέρει ως «ελικοβλέφαρον» και «ιοπλόκαμον».
Αλλά και οι άλλοι ποιητές εξυμνούν το κάλλος της και τη χαρακτηρίζουν ως την ωραιότερη των Πλειάδων.

Σύμφωνα με τους Ομηρικούς ύμνους, η Μαία ζούσε απομονωμένη σε μια σπηλιά στην Κυλλήνη.

 Εκεί ενώθηκε με τον Δία, όπου αργότερα: «Ζηνί τέκε κύδιμον Ερμήν, ιερόν λέχος εισαναβάσα» (=γέννησε στον Δία τον δοξασμένο θεό Ερμή, από τον ύπνο της στο ιερό κρεβάτι).

Μετά την γέννησή του, Η Μαία έβαλε τον Ερμή να κοιμηθεί.

Εκείνος όμως πήδηξε από την κούνια του και βγήκε έξω.

Όπως έπαιζε, βρήκε μια χελώνα με το καβούκι της οποίας, δημιούργησε μια λύρα.

Το ίδιο βράδυ έφτασε στην Πιερία, όπου σκαρφίστηκε ένα κόλπο και έκλεψε τα βόδια του Απόλλωνα.

Η Μαία, αρνήθηκε να πιστέψει τον Απόλλωνα,  που αποκάλεσε τον Ερμή κλέφτη.

Ο Δίας πήρε και αυτός το μέρος του Απόλλωνα. 

Τελικά, ο Απόλλωνας αντάλλαξε τα βόδια για τη λύρα που είχε φτιάξει ο Ερμής.

Η Μαία λοιπόν, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, τον Έλληνα ιστορικό, βιογράφο και δοκιμιογράφο, έδωσε το όνομά της στον μήνα Μάιο. 

Στο περίφημο αγγείο του Φραγκίσκου, ο αγγειογράφος του, την παριστά  πάνω σε άρμα, μαζί με τον γιο της, να πηγαίνει στους γάμους του Πηλέα.

Στην Ρώμη,όταν η παράδοσή της μεταφέρθηκε εκεί από την Ελλάδα, λατρευόταν μαζί με τον γιο της , ως προστάτιδα του εμπορίου.

Παρ’ όλο που ο Μάιος θεωρείται ως ο τελευταίος μήνας της Άνοιξης, είναι στην ουσία το μέσο της ανθοφόρας αυτής εποχής.

Είναι   μήνας χαράς και λατρείας της βλάστησης.

Η 1η Μαΐου, έχει χαρακτηρισθεί σχεδόν παγκόσμια ημέρα αργίας (αν και δεν είναι αργία, είν' απεργία) και διατυπώσεων των διεκδικήσεων των εργαζομένων, αφού είναι συνδεδεμένη με το εργατικό κίνημα όταν το 1886 έγιναν οι μεγάλες διαδηλώσεις στο Σικάγο,  με αίτημα τα τρία οχτάρια: οχτώ ώρες εργασίας, οχτώ ψυχαγωγία και οχτώ ύπνος.

 Όπως ίσως καταλάβατε, εκτός από τους προμηθευτές μπουκαλιών, έχω και προμηθευτές για τις πέτρες.

Καλό μήνα και από εμένα.

• 
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  πηγή:wikipedia
  
  
  

Και πάλι ................... μπουκάλια

Επειδή έχω καιρό να σας δείξω μπουκάλια.........

χα χα χα χα χα χα ......... ( Έφη, βλέπεις;;;;;;;;;;;;;; )

Τι φταίω εγώ; 

Αφού με έχουν μάθει και μου φέρνουν ότι μπουκάλια έχουν..........

Και αφού μου αρέσει και εμένα να τα φτιάχνω..........

 

Προς Βιλλιώτη:
Μου χρωστάς κάτι μπουκάλια που μου υποσχέθηκες και ξέχασες να μου τα δώσεις.

Η μήπως ήταν η Αννέτα με τα μπουκάλια της μπύρας;

Τέλος πάντων, πάσα προσφορά ....δεκτή.

Και όπως λέω σε αυτούς που μου τα δίνουν.......

 

Μαζέψτε μου εσείς μπουκάλια.......διαλέγω εγώ ......

Και ότι δεν μου αρέσει......................
και δεν πάει για decoupage .....................
θα πάει στην ......ανακύκλωση.

Θα ακολουθήσει  ..... συντόμως και επόμενη ........ παρτίδα.
Δεν είναι απειλή.
Είναι προειδοποίηση.

Η  Κική   με κάλεσε για  ένα βραβειάκι.
Και εγώ το ....τσίμπησα, μαζί με κάτι νόστιμα " mini bagels ολικής άλεσης " που είχε φτιάξει.
Σ΄ευχαριστώ......θεία Κική.
Το ίδιο βραβείο μου έδωσε και η Τζένη που της το είχε δώσει και εκεινής,
μαζί με το δικό μου ,η Κική.
Όπως καταλαβαίνετε και όπως ήδη ξέρετε από άλλες φορές, η μια δίνει βραβείο στην άλλη και η άλλη στην άλλη και .....................
μπλεκόμαστε αναμεταξύ μας, κάτι σαν το τραγούδι του Κηλαηδόνη
Καλή ακρόαση.

Υ.Γ Να προσθέσω ότι εν των υστέρων,  προστέθηκαν άλλοι δυο........δότες του ίδιου βραβείου.
Σκρουτζάκος και η taelia.

Το σαλονάκι της γιαγιάς.

Η γιαγιά - η μητέρα της μητέρας μου - ,είχε ένα σαλονάκι από οξιά.
Ένας καναπές, δυο καρεκλοπολυθρόνες ,δυο καπνιστήρες και ένα τραπεζάκι τετράγωνο, ψηλό ,όχι σαν τα σημερινά χαμηλά τραπεζάκια σαλονιού.
Ήταν  χειροποίητο - επειδή την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν μηχανήματα- με ένα μικρό σκαλισματάκι στο πάνω μέρος της πλάτης του καναπέ και των καρεκλοπολυθρόνων.

Όταν πέρασαν τα χρόνια το σαλόνι αυτό "ταξίδεψε "για το εξοχικό.
Όταν το εξοχικό γκρεμίστηκε,για να χτιστεί στην θέση του ένα νέο, το σαλόνι πήγε  στην γειτόνισσα στην αρχή για φύλαξη και μετά για χάρισμα, μια που δεν ταίριαζε με το image του νέου σπιτιού.
Στο νέο σπίτι βρήκαν θέση μόνο οι καπνιστήρες και το τετράγωνο τραπεζάκι.

Χρόνια μετά, όταν θέλησα να αντικαταστήσω το δικό μου σαλόνι, που η τότε μόδα πρόσταζε να είναι -πολυθρόνες και καναπές - τεραστίων διαστάσεων, θυμήθηκα το σαλόνι της γιαγιάς.
Είπα στην μητέρα μου, να πει στην γειτόνισσα ότι, αν κάποτε δεν ήθελε το σαλόνι, να μην το πέταγε, να μου το έδινε.
Η μητέρα μου δίσταζε να το πει, μήπως και η γειτόνισσα την παρεξηγήσει.
Επιστράτευσα τον πατέρα μου.
Εκείνος....τόλμησε  και ευτυχώς,  γιατί το σαλονάκι σύντομα θα οδηγείτο στην πυρά.
Ετοιμάζονταν να το "ξεφορτωθούν", καίγοντάς το.

Και έτσι, γύρισε στην κατοχή μου, μαζί και οι καπνιστήρες.
Πήγε λουστραδόρο, ταπετσέρη  και ξαναβρήκε την παλιά του ομορφιά.
Το τετράγωνο τραπέζι που το συνόδευε, έμεινε για χρόνια στο εξοχικό σκεπασμένο με ένα τραπεζομάντηλο.

Φέτος ήρθε η σειρά του να αξιοποιηθεί. Μαζί με αυτό και ένα ντουλαπάκι που μπήκε και αυτό στον ίδιο χώρο και φιλοξένησε- μετά την μεταμόρφωσή του- μπουκάλια μικρά και μεγάλα με λικέρ και όχι μόνο.

Ευχαριστώ όλους/ες εσάς, που περάσατε από το μπλογκ μου - τις ημέρες που έλειπα - για να σχολιάσετε , αλλά και να ευχηθείτε . Ανεπίσημα, γύρισα πριν λίγες ημέρες. Επισήμως,  γύρισα σήμερα.
Η Άνοιξη, δεν έρχεται μόνη της, φέρνει και ..........τεμπελιές.